Ik heb geen routekaart.
En eerlijk gezegd vertrouw ik die ook niet zo.
Ik leef vanuit intuïtie,
niet omdat ik altijd gelijk heb,
maar omdat het de meest eerlijke plek is om te staan.
Ik neem richting serieus.
Mezelf iets minder.
Als paden vervagen,
blijf ik lopen.
Soms met overtuiging.
Soms met een glimlach.
Soms loop ik een stukje mee.
Als het klopt.